MARIE-ANTOINETTE

Geplaatst op 18 april 2007 door Karin van Andel
Sofia Coppola maakte een film over de extravagante Franse koningin Marie-Antoinette. Tijdens de regeerperiode van haar man was er veel armoede onder de bevolking. ALs oplossing het brood tekort zou Marie-Antoinette hebben gezegd: "Let them eat cake".

In deze film vertolkt Kirsten Dunst de rol van de Oostenrijkse Marie-Antoinette die op 14-jarige leeftijd in het huwelijk treedt met de ‘Dauphin' van Frankrijk, Lodewijk XVI. De film begint met de ‘overdracht' van Marie-Antoinette van het Oostenrijkse naar het Franse hof. Meteen al wordt duidelijk dat ze terecht komt in een totaal andere wereld, het Franse hofleven wordt beheerst door protocollen. Vol overtuiging weet Kirsten Dunst de verbazing van Marie-Antoinette over te brengen bij het zien van alle pracht en praal van het imposante Versailles. Met een genoegzame lach verkent ze haar nieuwe onderkomen; het is alsof ze in een droom terecht komt. Helaas wordt ze niet door iedereen met open armen verwelkomt. Het huwelijk is een politieke aangelegenheid om de spanningen tussen Oostenrijk en Frankrijk te sussen. Deze vijandigheid tussen de landen zorgt ervoor dat de Oostenrijkse Dauphine niet echt geliefd is.

marie_en_lodewijk.jpgDe belangrijkste taak die Marie-Antoinette te volbrengen heeft is het voortbrengen van een troonopvolger. Dit laat behoorlijk lang op zich wachten. Van alle kanten wordt Marie-Antoinette aangespoord om ervoor te zorgen dat er een nieuwe telg wordt geboren. Zolang dit niet lukt, is haar positie aan het hof uiterst wankel. Ze doet er alles aan om haar man te verleiden, maar daar gaat hij niet op in. De sullige Lodewijk houdt zich liever bezig met jachtpartijtjes en sloten in elkaar zetten. De jonge prinses geeft de hoop op als haar schoonzusje eerder bevalt dan zij. Marie-Antoinette wordt het middelpunt van geroddel en achterklap, ondanks het feit dat marie_antoinnete_2.jpgLodewijk XVI de gene is die niet actief in bed is. Later in de film zal blijken dat de arme jonge man niet eens weet hoe hij zijn huwelijk moet consumeren. Marie-Antoinette vlucht weg in feestjes, kleding en taart. Regisseuse Sofie Coppola weet dit op bijzondere wijze te brengen en sleept de kijker helemaal mee op deze roze wolk. De champagne vloeit rijkelijk, taartjes worden aangesleept en het ene nieuwe paar schoenen volgt het andere op. Bijna krijg je het idee dat je naar een aflevering van Sex and the City zit te kijken, maar dan zonder seks uiteraard. Ook de filmmuziek doet je vergeten dat je naar een kostuumdrama kijkt. Een gemaskerd bal wordt niet begeleid met mooie prelude van Mozart, maar met jaren 80-muziek.

Als de koning Lodewijk XV sterft volgt Lodewijk XVI zijn vader op. Marie-Antoinette feest lekker door. Na 8 acht jaar huwelijk komt er dan eindelijk een troonopvolger. Met haar dochtertje trekt Marie-Antoinette zich terug op ‘Le petit Trianon', waar het idyllische en zorgeloze leven zich voortzet. Hier heeft ze minder last van het stikte protocol van Versailles en kan lekker haar eigen gang gaan.: knusse feestjes in de tuin, af en toe een bezoekje van haar man en ook nog een affaire met een knappe graaf. Het plaatje is helemaal volmaakt wanneer Marie-Antoinette een mannelijke troonopvolger voortbrengt. Iedereen is altijd blij, mooi en gelukkig. Langzamerhand wordt de film op deze manier wel wat langdradig, de rek is er uit.

Ergens in de buitenwereld van Parijs speelt zich ondertussen een drama af. De staatskas is zo goed als leeg en de mensen komen om van de honger. Dit terwijl het hof zich baadt in weelde. Vooral de extravagante levensstijl van de koningin roept veel afgunst op. Het komt tot een opstand (de Franse Revolutie) en een woedende menigte trekt naar Versailles om te eisen dat Lodewijk en Marie-Antoinette meegaan naar Parijs. Na een paar dagen gaan ze in op deze eis en verlaten Versailles, dat meteen daarna geplunderd wordt.

Wie denkt van deze film nog wat te kunnen opsteken heeft het mis. De film speelt zich af in de uiterst opwindende tijd van de aanloop naar de Franse Revolutie. Helaas wordt er aan dit drama nagenoeg geen aandacht besteed. Ergens wordt wel genoemd dat de staatskas leeg is en Bastille wordt bestormd, maar dat is het dan ook ongeveer. Ook wat historische feiten betreft is de film niet betrouwbaar. Coppola vergeet gemakshalve dat Marie-Antionette vier kinderen kreeg, waarvan er twee jong stierven. Ook komt niet naar voren dat ze behoorlijk wat politieke invloed had aan het hof. In de film houdt ze zich daar verre van af. Ze wordt geportretteerd als een onnozel wezentje, voornamelijk geïnteresseerd in mode en feesten, dat geen flauw besef heeft van wat er zich afspeelt in rest van de wereld.

Al met al is het toch best een aardige film om de zondagmiddag mee door te komen. Zorg wel dat je bent ingesteld op een laagdrempelige en zoetsappige film met niet al te veel inhoud, anders slaat de verveling snel toe.

Bericht geplaatst in: filmrecensie