VROUWEN IN OORLOG

Geplaatst op 7 mei 2006 door Jeannick Vangansbeke
Sparta en Athene hadden al vrouwelijke soldaten, maar hoevelen beschreven er in de voorbije 2500 jaar hun ervaringen? Maar gebruikten zij niet de woordenschat en vertelwijze van mannen?
Sparta en Athene hadden al vrouwelijke soldaten, maar hoevelen beschreven er in de voorbije 2500 jaar hun ervaringen? En indien ze het deden, gebruikten zij niet de woordenschat en de wijze van vertellen van mannen?
 
Aan de hand van deze vragen, vertelt de Wit-Russische Svetlana Alexievitch, ook al bekend als dissidente in eigen land, wat enkele van het miljoen vrouwen dat in het Rode Leger diende tussen 1941 en 1945 beleefde. Zij confronteert hun verhalen met wat een censor bracht: het beeld van heroïsche communistes.
 
Het is een filosofische oefening geworden in wat het leven nu is: idealen of rauwe realiteit? Schaamte bleef zelfs in onmogelijke situaties blijkbaar overeind, maar leidde ook tot zelfmoorden. Uiteraard voorzag het leger in niets wat juist vrouwen ook in oorlogstijden nodig hebben, het was trouwens voor alle Russen behelpen en overleven. Het zijn schrijnende verhalen die de auteur terecht een nominatie voor de Nobelprijs literatuur opleverden.

Svetlana Alexievitch, La guerre n’a pas un visage de femme, Paris: J’ai lu, 2004, 414 p
Bericht geplaatst in: boekrecensie